Ο Μάγος

«ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ νούμερο της βραδιάς. Είμαι σίγουρος ότι αυτό το νούμερο θα σας κόψει την ανάσα».

Η κουρτίνα πίσω από το μάγο σηκώθηκε, αποκαλύπτοντας τον Κινέζικο Θάλαμο Βασανιστηρίων. Ήταν μία ορθογώνια δεξαμενή, ύψους τριών μέτρων περίπου και μήκους ενός μέτρου, με τις περιμετρικές πλευρές της από χοντρό γυαλί και ανοιχτή από την πάνω μεριά. Ήταν γεμάτη νερό.

Ο βοηθός του τον πλησίασε κρατώντας στα χέρια του μια μακριά αλυσίδα σε κουλούρα. Με γρήγορες αλλά επιτηδευμένες κινήσεις, πέρασε την αλυσίδα γύρω από το μάγο, δένοντάς την κόμπους σε αρκετά σημεία, δεσμεύοντας πλήρως τα χέρια και τα πόδια του. Έπειτα, με ένα χοντρό λουκέτο, ασφάλισε τα δύο άκρα της στο ύψος του στήθους του. Τώρα ο μάγος ήταν σχεδόν πλήρως καλυμμένος από την αλυσίδα και μόνο το κεφάλι του ξεχώριζε ολόκληρο. Με κόπο προσπαθούσε να σταθεί όρθιος κάτω από το βάρος της αλυσίδας. Είχε εκτελέσει αυτό το νούμερο αμέτρητες φορές τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Όμως, ήταν ήδη πάνω από εξήντα. Και χρόνο με το χρόνο γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Ήταν σε εξαιρετική φόρμα για την ηλικία του, αλλά ήταν πια γέρος και η αντοχή και η δύναμή του είχαν φθίνει με την πάροδο του χρόνου. Ήξερε όμως ότι μόλις βρεθεί μέσα στο νερό, η αλυσίδα θα γινόταν πιο ελαφριά λόγω της άνωσης.

Ο βοηθός πέρασε στην αλυσίδα ένα γάντζο, ο οποίος ήταν δεμένος στην άκρη ενός χοντρού καραβόσκοινου, που ήταν περασμένο σε ένα σύστημα από τροχαλίες στην οροφή της σκηνής. Έπειτα, πήγε σε μια κονσόλα που υπήρχε στη μια άκρη αυτής και άρχισε να χειρίζεται κάτι μοχλούς. Το σκοινί τεντώθηκε και ο μάγος άρχισε να αιωρείται. Σε λιγότερο από ένα λεπτό, ο μάγος βρισκόταν κρεμασμένος ακριβώς πάνω από τη δεξαμενή και τα πόδια του ακουμπούσαν στην επιφάνεια του νερού. Ο βοηθός, με θεατρινίστικη σβελτάδα, πήγε δίπλα από τη δεξαμενή, σήκωσε από κάτω μια λεπτή μεταλλική σκάλα και την τοποθέτησε στην άκρη της. ανέβηκε τα σκαλιά και έφτασε πάνω. Έβγαλε από την τσέπη του ένα στιλέτο και με πριονωτές κινήσεις έκοψε το καραβόσκοινο. Ο μάγος έπεσε μες στο νερό με το βάρος της αλυσίδας να τον τραβάει κατευθείαν στον πάτο του Κινέζικου Θαλάμου Βασανιστηρίων. Ο βοηθός κατέβηκε και απομακρύνθηκε από τη δεξαμενή, παίρνοντας μαζί του τη σκάλα. Η κουρτίνα έκλεισε.

Ο μάγος συγκεντρώθηκε. Το δέσιμο ήταν αληθινό και σφιχτό. Σε ένα τέτοιο νούμερο, οι θεατές πάντα προσπαθούν να προσέξουν κάποιο κόλπο στο δέσιμο και γι αυτό το λόγο είναι πάρα πολύ δύσκολο να τους ξεγελάσεις με ψεύτικους κόμπους και θηλιές. Όμως ποτέ δεν προσέχουν πώς ο μάγος τοποθετεί επιδέξια τα άκρα του προσπαθώντας να τα εκτείνει όσο μπορεί για να κρατήσει κάποια μπόσικα. Την ώρα που ο βοηθός τον έδενε, πήρε μια βαθειά ανάσα και με διακριτικές κινήσεις των μελών του είχε μεγαλώσει ελαφρώς τον όγκο του και έτσι τώρα χαλαρωμένος είχε κάποια περιθώρια κινήσεων, παρά το δέσιμο του βοηθού.

Με μια απότομη κίνηση έβγαλε το δεξί του ώμο. Σε δευτερόλεπτα το χέρι του βρήκε το δρόμο του ανάμεσα από τα στρώματα της αλυσίδας και ξεπρόβαλε μπροστά του μέχρι τον αγκώνα. Ο μάγος άνοιξε τα χείλη του και κρατώντας με τα μπροστινά του δόντια το κλειδί του λουκέτου, λύγισε το χέρι του προς τα πάνω και ταυτόχρονα έσκυψε όσο μπορούσε το κεφάλι του μπροστά. Τέντωσε το χέρι του και με τα ακροδάχτυλά του έπιασε το κλειδί και το κατεύθυνε προς το λουκέτο. Πριν προλάβει ακόμα να το βάλει στην κλειδαρότρυπα ένιωσε μια σουβλιά στο βγαλμένο του ώμο. Το χέρι του τινάχτηκε παρά τη θέλησή του και είδε το κλειδί να πέφτει αργά-αργά στον πάτο.

Προς στιγμήν τά ’χασε. Προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία του. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να σκύψει μέσα σ’ αυτήν την καταραμένη στενή παγίδα θανάτου και να το πιάσει. Του ’χε ξανασυμβεί αυτό κάνα-δυο φορές στο παρελθόν, τότε ήταν όμως ακόμα ένας νεαρός μάγος και το σώμα του ήταν πιο ελαστικό. Παρ’ όλα αυτά πίστεψε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Τουλάχιστον θα προσπαθούσε. Είχε ακόμα αρκετό χρόνο στη διάθεσή του. Ακόμα και στην ηλικία του, μπορούσε να κρατήσει την αναπνοή του αρκετά παραπάνω από όσο διαρκούσε το νούμερο. Έγειρε το σώμα του προς τα αριστερά ακουμπώντας το κεφάλι του στο γυάλινο τοίχο. Λύγισε τα πόδια του όσο του επέτρεπαν οι αλυσίδες, στρίβοντας ταυτοχρόνως τη μέση του. Με αυτή περίπου την ακολουθία κινήσεων, η οποία θύμιζε περισσότερο σκουλήκι από οτιδήποτε άλλο, κατάφερε να φέρει το σώμα του ανάποδα και το πρόσωπό του ακριβώς πάνω από το κλειδί. Τα χείλη και η γλώσσα του έπαιρναν πολλά και περίεργα σχήματα στην προσπάθειά του να το πιάσει στο στόμα του και σκέφτηκε ότι αν κάποιος τον έβλεπε θα έσκαγε στα γέλια με τις γκριμάτσες του. Τελικά όμως τα κατάφερε. Με μια παρόμοια ακολουθία κινήσεων, όπως αυτή που τον είχε φέρει ανάποδα ξαναγύρισε στην αρχική του θέση. Παρατήρησε με κάποια ανησυχία ότι οι αλυσίδες είχαν σφίξει κάπως. Το χέρι του όμως ήταν ακόμη ελεύθερο. Γρήγορα πήρε το κλειδί από το στόμα του και κρατώντας το σφιχτά το έφερε στο λουκέτο. Αυτή τη φορά κανένας πόνος, καμιά σουβλιά. Με προσοχή ξεκλείδωσε το λουκέτο και το έβγαλε από την αλυσίδα, οι δύο άκρες της οποίας απομακρύνθηκαν η μία από την άλλη.

Άρχισε να στρίβει το σώμα του αριστερά και δεξιά προκειμένου να χαλαρώσει το σφίξιμο και να αρχίσουν οι αλυσίδες να πέφτουν. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε. Το αίμα του μάγου πάγωσε. Προσπάθησε να τις τραβήξει με το ελεύθερο χέρι του. Τίποτα. Μέσα σε όλη την προσπάθειά του να πιάσει το κλειδί, οι αλυσίδες είχαν μπλέξει περισσότερο. Δε μπορούσε καν να ξαναβάλει το χέρι του μέσα. Ο αέρας του είχε αρχίσει να τελειώνει. Προσπάθησε να ωθήσει τον εαυτό του προς τα πάνω, όμως το βάρος της αλυσίδας δεν τον άφησε να φτάσει τη στάθμη του νερού. Πανικοβλήθηκε. Άρχισε να κινεί το σώμα του σαν τρελός. Γυρίζοντας πέρα δώθε και πηδώντας, με κάθε κίνησή του να καταναλώνει όλο και περισσότερο αέρα. Κατάφερε να χαλαρώσει λίγο την αλυσίδα, αλλά αυτό δε στάθηκε αρκετό. Συνέχισε με όλες τις δυνάμεις που του είχαν απομείνει να προσπαθεί να ελευθερωθεί, εξαντλώντας και τα τελευταία αποθέματα οξυγόνου. Ένιωσε τα πνευμόνια του να καίνε κολασμένα, παροτρύνοντάς τον να ανοίξει το στόμα για αέρα. Ένιωσε τα άκρα του να μουδιάζουν καθώς τα εγκατέλειπε το οξυγόνο. Η όρασή του άρχισε να θολώνει. Για μια στιγμή νόμιζε πως είδε τη γυναίκα του ζωντανή, όπως τη μέρα του γάμου τους. Έπειτα είδε το μοναχογιό του, το μονάκριβό του, για τον οποίο η γυναίκα του θυσίασε τον εαυτό της στη γέννα. Είδε τα εγγόνια του να παίζουν χαρούμενα στα πόδια του, ζητώντας του να τους κάνει μαγικά κόλπα με την τράπουλα. Και ύστερα σκοτάδι.

Ένιωσε την ψυχή του να βγαίνει από το σώμα του και να ανεβαίνει αργά, απαλλαγμένη από το βάρος της υλικής του υπόστασης. Είδε, ή μάλλον ένιωσε ένα φως να τον πλησιάζει. Και ξαφνικά αέρας. Άνοιξε το στόμα του και αέρας άρχισε να πλημμυρίζει τα πνευμόνια του. Το ρούφαγε αχόρταγα με μεγάλες ανάσες, φτύνοντας ταυτόχρονα το νερό που κατά διαστήματα έμπαινε στο στόμα του. Καθώς το οξυγόνο άρχισε να κυκλοφορεί ξανά στο σώμα του, άνοιξε τα μάτια του. Γαμώ το. Με κάποιο τρόπο κατάφερε τελικά να ελευθερωθεί και η άνωση του νερού τον ανέβασε στην επιφάνεια ακριβώς τη στιγμή που έχανε τις αισθήσεις του. Με τα χέρια του ακόμα ελαφρώς μουδιασμένα πιάστηκε από το χείλος της δεξαμενής.

Μόλις σηκώθηκε η κουρτίνα, ο μάγος στεκόταν μπροστά από τη δεξαμενή, στον πάτο της οποίας διακρινόταν ο σωρός της αλυσίδας. Ο μάγος στεκόταν με τα πόδια του σε στάση προσοχής, τα χέρια του ανοιχτά στο πλάι με τις παλάμες προς τα πάνω και το κεφάλι του είχε μια ελαφριά διαγώνια κλίση πάνω αριστερά. Στεκόταν εκεί, μπροστά από τον Κινέζικο Θάλαμο Βασανιστηρίων. Βρεγμένος. Λαχανιασμένος. Ζωντανός.

Η ηχώ από χλιαρά χειροκροτήματα έσπασε την ησυχία του σχεδόν άδειου, παλιού θεάτρου.