Η Άννι έλεγε πως την βοηθάει να χαλαρώνει και να ξεχνάει τα διάϕορα άγχη της. Έτσι λοιπόν, όταν έκλεισα πλέον τα 15 μου χρόνια αποϕάσισα να το δοκιμάσω και εγώ. Στην αρχή είχα λίγο άγχος γιατί ϕοβόμουν, άκουγα τόσα πολλά για τους αλκοολικούς αλλά πίστευα στον εαυτό μου και έλεγα σιγά μην γίνω κι αλκοολική, λίγα ποτηράκια μόνο για να δω πως θα νιώσω. Ήθελα να δω αν όντως θα κάνει καλό στις πληγές μου. Και δυστυχώς έκανε. Έτσι για μερικά βράδια, μόλις η Άννι ξάπλωνε εγώ έπινα 2-3 ποτήρια από το ποτό της, ήταν το γιατρικό μου. Κάποιες στιγμές ένιωθα ιδιαίτερα τυχερή που το βρήκα γιατί δεν πονούσα πια όμως ϕοβόμουν ότι δεν ήταν σωστό και έτσι έπειτα από τρία τέσσερα βράδια ευτυχίας και ξεγνοιασιάς αποϕάσισα να πάω για ύπνο χωρίς να πιω. Σκέϕτηκα ότι μου είχε κάνει ήδη πολύ καλό και ότι δεν το χρειαζόμουν πια. Όμως εκείνο το βράδυ οι εϕιάλτες επέστρεψαν, και ήταν τόσο τρομακτικοί. Την επόμενη μέρα ήμουν πλέον σίγουρη ότι μόνο καλό μου έκανε το ουίσκι και ότι ήμουν τυχερή γιατί η μητέρα μου δεν μου μιλούσε ποτέ και δεν έδινε σημασία στο ότι μπορεί να τελείωνε το μπουκάλι του ποτού, απλά θα αγόραζε άλλο, και έτσι δεν θα υποψιαζόταν ποτέ ότι μου άρεσε να πίνω. Ότι δεν βοηθούσε μόνο εκείνη αλλά και εμένα το ουίσκι.
Για πολλούς μήνες έπινα τρία ή τέσσερα ποτήρια κάθε βράδυ. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Κάποια στιγμή σκέϕτηκα να δοκιμάσω και άλλα ποτά από το μπαρ του σπιτιού για να δω μήπως μου κάνουν ακόμη μεγαλύτερο καλό από το ουίσκι, και έτσι έκανα. Στην αρχή έπινα μικρές ποσότητες και όσο περνούσε ο καιρός και το συνήθιζα έπινα όλο και περισσότερο. Ύστερα από ένα χρόνο δεν μου έϕτανε να πίνω κάθε βράδυ μόνο. Έπινα με την πρώτη ευκαιρία. Ήταν όλα τόσο ωραία, τόσο χαλαρά και κυρίως δεν πονούσα. Δεν με ένοιαζε που δεν μιλούσαμε πια καθόλου με την μητέρα μου. Εκτός από κάποιες ϕορές που με έπιαναν τα κλάματα χωρίς να ξέρω γιατί. Ένα ακόμη ερωτηματικό στη ζωή μου. Μάλλον καμμιά ϕορά το ποτό με έκανε ευαίσθητη. Δεν ξέρω. Όταν έκλεισα τα 18, μετρούσα ήδη τρία χρόνια εξάρτησης χωρίς να το έχει καταλάβει η ίδια μου η μητέρα. Στο σχολείο συχνά με ρωτούσαν αν είμαι καλά αλλά κανείς δεν είχε καταλάβει κάτι. Έλεγαν ότι περνάω δύσκολη εϕηβεία κάτι ϕυσιολογικό γι’ αυτούς αϕού ήμουν παιδί μονογονεϊκής οικογένειας που μάλιστα είχε αλλάξει και χώρα.
Δεν είχα ζήσει και λίγα τώρα που το ξανασκέϕτομαι. Στα 22 μου η μητέρα μου αρρώστησε αρκετά βαριά και χρειάστηκε να σταματήσει τη δουλειά και να μείνει στο σπίτι. Εγώ τότε δούλευα σε ένα μπαρ κοντά στην γειτονιά μου σαν σερβιτόρα. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να μην πίνω μπροστά σε άλλους και έτσι ποτέ δεν έπινα στο μπαρ. Έπινα όμως πριν και μετά από αυτό. Δεν είχα καταλάβει ότι ήμουν αλκοολική, θεωρούσα ότι ήμουν συνειδητοποιημένη και ότι έπινα για έναν και μόνο λόγο, για να διώχνω τις κακές σκέψεις που με βασάνιζαν για χρόνια. Ήταν για μένα κάτι σαν ευχάριστη παρέα θα μπορούσα να πω. Από το μπαρ επέστρεϕα στο σπίτι ξημερώμαΠήγαινα μόνο το μεσημέρι για να της δώσω το ϕαγητό της και έϕευγα. Δεν ήθελα να την βλέπω έτσι. Σκεϕτόμουν συνεχώς ότι μου στέρησε την παιδική μου ανεμελιά επειδή αγαπούσε πιο πολύ τη δουλειά της. Γιατί λοιπόν εγώ τώρα να την βοηθήσω περισσότερο; Άλλο ένα γιατί προστέθηκε τότε στα ερωτήματα που κάποια στιγμή ήθελα να της εκϕράσω. Αλλά δεν ήξερα πως και πότε. Η ασθένεια της χρειάστηκε περίπου 7 μήνες ώσπου να την κερδίσει..
Για πολλούς μήνες έπινα τρία ή τέσσερα ποτήρια κάθε βράδυ. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Κάποια στιγμή σκέϕτηκα να δοκιμάσω και άλλα ποτά από το μπαρ του σπιτιού για να δω μήπως μου κάνουν ακόμη μεγαλύτερο καλό από το ουίσκι, και έτσι έκανα. Στην αρχή έπινα μικρές ποσότητες και όσο περνούσε ο καιρός και το συνήθιζα έπινα όλο και περισσότερο. Ύστερα από ένα χρόνο δεν μου έϕτανε να πίνω κάθε βράδυ μόνο. Έπινα με την πρώτη ευκαιρία. Ήταν όλα τόσο ωραία, τόσο χαλαρά και κυρίως δεν πονούσα. Δεν με ένοιαζε που δεν μιλούσαμε πια καθόλου με την μητέρα μου. Εκτός από κάποιες ϕορές που με έπιαναν τα κλάματα χωρίς να ξέρω γιατί. Ένα ακόμη ερωτηματικό στη ζωή μου. Μάλλον καμμιά ϕορά το ποτό με έκανε ευαίσθητη. Δεν ξέρω. Όταν έκλεισα τα 18, μετρούσα ήδη τρία χρόνια εξάρτησης χωρίς να το έχει καταλάβει η ίδια μου η μητέρα. Στο σχολείο συχνά με ρωτούσαν αν είμαι καλά αλλά κανείς δεν είχε καταλάβει κάτι. Έλεγαν ότι περνάω δύσκολη εϕηβεία κάτι ϕυσιολογικό γι’ αυτούς αϕού ήμουν παιδί μονογονεϊκής οικογένειας που μάλιστα είχε αλλάξει και χώρα.
Δεν είχα ζήσει και λίγα τώρα που το ξανασκέϕτομαι. Στα 22 μου η μητέρα μου αρρώστησε αρκετά βαριά και χρειάστηκε να σταματήσει τη δουλειά και να μείνει στο σπίτι. Εγώ τότε δούλευα σε ένα μπαρ κοντά στην γειτονιά μου σαν σερβιτόρα. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να μην πίνω μπροστά σε άλλους και έτσι ποτέ δεν έπινα στο μπαρ. Έπινα όμως πριν και μετά από αυτό. Δεν είχα καταλάβει ότι ήμουν αλκοολική, θεωρούσα ότι ήμουν συνειδητοποιημένη και ότι έπινα για έναν και μόνο λόγο, για να διώχνω τις κακές σκέψεις που με βασάνιζαν για χρόνια. Ήταν για μένα κάτι σαν ευχάριστη παρέα θα μπορούσα να πω. Από το μπαρ επέστρεϕα στο σπίτι ξημερώμαΠήγαινα μόνο το μεσημέρι για να της δώσω το ϕαγητό της και έϕευγα. Δεν ήθελα να την βλέπω έτσι. Σκεϕτόμουν συνεχώς ότι μου στέρησε την παιδική μου ανεμελιά επειδή αγαπούσε πιο πολύ τη δουλειά της. Γιατί λοιπόν εγώ τώρα να την βοηθήσω περισσότερο; Άλλο ένα γιατί προστέθηκε τότε στα ερωτήματα που κάποια στιγμή ήθελα να της εκϕράσω. Αλλά δεν ήξερα πως και πότε. Η ασθένεια της χρειάστηκε περίπου 7 μήνες ώσπου να την κερδίσει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου