Ανακάλυψε ότι κάθε βιβλίο που διάβαζε ήταν ένα ταξίδι. Άλλοτε ένα ταξίδι σε φανταστικούς κόσμους, σε απίστευτα μέρη. Άλλοτε ένα ταξίδι στο χρόνο, σε εποχές που πέρασαν ή δεν έχουν έρθει ακόμα. Άλλες φορές απλώς γυρνούσες τη γη και γνώριζες πως ζουν οι άνθρωποι σε άλλες χώρες και μάθαινες την ιστορία τους. Άλλα βιβλία πάλι σου μάθαιναν ένα σωρό πράγματα, χρήσιμα και άχρηστα. Κάποτε ήταν σα μια συζήτηση για υπαρξιακά ή ηθικά ζητήματα. Αυτά όμως που του άρεσαν περισσότερο ήταν τα μυθιστορήματα. Καβάλαγε την πλάτη του εκάστοτε ήρωα και ζούσε μαζί του τις περιπέτειές του. Έβλεπε τόσα και τόσα θαυμαστά πράγματα μέσα από τα μάτια του. Γέλαγε με τις χαρές και έκλαιγε με τις λύπες του.
Μετά από λίγο καιρό είχε διαβάσει όλα τα βιβλία που βρήκε στο σπίτι του. Και αυτά που ήταν στη βιβλιοθήκη και τα υπόλοιπα που είχε βρει πεταμένα και σκονισμένα στην αποθήκη. Κάποια μάλιστα τα είχε διαβάσει πάνω από μία φορά. Έπρεπε να βρει καινούρια. Μετά τη δουλειά, θα ξεστράτιζε στην επιστροφή και θα έμπαινε στο πρώτο βιβλιοπωλείο που θά 'βρισκε και θα αγόραζε ένα.
Όπως και έκανε. Μόνο που όταν μπήκε μέσα τά 'χασε. Δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά βιβλία. Βιβλιοθήκες δεξιά και αριστερά στους τοίχους, μέχρι το ταβάνι, γεμάτοι βιβλία. Και σαν να μην έφτανε αυτό , άλλες βιβλιοθήκες ενδιάμεσα, δημιουργούσαν διαδρόμους. Ένιωσε σαν το Χανσελ και τη Γκρέτελ στο σπίτι της μάγισσας. Άρχισε να ψάχνει τα ράφια. Διάβαζε έναν-έναν τους τίτλους. Μόλις έβρισκε κάποιο που να του φαίνεται ενδιαφέρον, τό 'παιρνε παραμάσχαλα. Πιο κάτω έβρισκε κάποιο άλλο, πιο ενδιαφέρον από το προηγούμενο. Έπαιρνε αυτό και επέστρεφε το προηγούμενο στη θέση του. Πέρασαν ώρες στο ίδιο μοτίβο. Βιβλίο έξω, βιβλίο μέσα. Δε μπορούσε να διαλέξει. Μόλις έφτασε στο βάθος έιδε μια σκάλα. Οδηγούσε πάνω. Ανέβηκε κάμποσα σκαλιά και μετά πάγωσε. Υπήρχε άλλος ένας όροφος και ήταν και αυτός γεμάτος βιβλία. Έκατσε στα σκαλιά απελπισμένος και δυστυχισμένος. Δε θα μπορούσε ποτέ να διαλέξει.
Έξω είχε νυχτώσει και ο βιβλιοπώλης ετοιμαζόταν να κλείσει. Τότε τον πρόσεξε να κάθεται εκεί, στη βάση της σκάλας με το πρόσωπο χωμένο στις παλάμες του. Τον ρώτησε αν είναι καλά και αυτός του εξήγησε την κατάστασή του. Τότε ο βιβλιοπώλης του είπε να του προτείνει αυτός ένα βιβλίο. Αμέσως το βλέμμα του φωτίστηκε. Συμφώνησε. Ήταν η πρώτη φορά που εμπιστεύτηκε την κρίση κάποιου άλλου.
Πήγε σπίτι με το “Fahrenheit 451”. Το κατάπιε μέσα σε λίγες ώρες. Έφερε ξανά στο μυαλό του το βιβλιοπωλείο με τις ατέλειωτες βιβλιοθήκες και τα αμέτρητα βιβλία. Τα φαντάστηκε να καίγονται και ένιωσε ένα μούδιασμα. Τότε ήταν που τον κατέλαβε η αγωνία. Δε θα προλάβαινε ποτέ να διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία. Τόσοι κόσμοι. Τόσοι ήρωες. Τόση γνώση. Δε θα μπορούσε ποτέ να τα κάνει δικά του σε μία ζωή. Ένιωσε απέραντη δυστυχία.
Αποφάσισε να πηγαίνει στη βιβλιοθήκη κάθε μέρα μετά τη δουλειά και να αγοράζει ένα βιβλίο. Όπως και έκανε. Κάθε μέρα ακολουθούσε αυτή την ιεροτελεστία. Δουλειά, βιβλιοπωλείο, σπίτι διάβασμα. Τα σαββατοκύριακα έπαιρνε δύο βιβλία. Στις διακοπές ακόμα περισσότερα. Αλλαγές έγιναν και στο σπίτι του. Βιβλιοθήκες αγοράστηκαν και έπιπλα μετακινήθηκαν. Σε λίγο καιρό, βιβλία άρχισαν να καταλαμβάνουν όλους τους ακάλυπτους χώρους. Ακόμα και η τηλεόραση εξαφανίστηκε μέσα σε στοίβες από βιβλία Ιστορίας και Φιλοσοφίας.
Πέρασαν τα χρόνια και ο δικός μας ήρωας πήρε σύνταξη. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη. Όχι γιατί δε θα ξαναδούλευε φυσικά. Άλλωστε δεν ήταν και ποτέ τεμπέλης. Αλλά γιατί θα είχε ακόμα περισσότερο χρόνο να διαβάζει. Το σπίτι του είχε γίνει πλέον μια τεράστια βιβλιοθήκη. Βιβλία παντού, ακόμα και στην τουαλέτα. Ναι, καλά διαβάσατε. Στην τουαλέτα. Διάβαζε παντού και όλη την ώρα. Εδώ και καιρό δεν οδηγούσε και προτιμούσε για τις μετακινήσεις του τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ούτως ώστε να μπορεί να διαβάζει ακόμα και στο πόδι. Ένα αυτοκίνητο που είχε κάποτε το πούλησε και με τα χρήματα αγόρασε τί άλλο; Βιβλία.
Καθισμένος στην αναπαυτική πολυθρόνα του, μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, πολλά χρόνια μετά, άφησε ήσυχα την τελευταία του πνοή. Τα μαλλιά του αδύναμα και κάτασπρα. Τα γένια του μακριά και ολόλευκα. Το πρόσωπό του σημαδεμένο από βαθιές ρυτίδες. Μια καρό μάλλινη κουβέρτα κάλυπτε τα πόδια του. Πάνω τους ακουμπισμένα τα ροζιασμένα χέρια του, τα οποία κρατιόνταν από ένα βιβλίο. Ήταν το “Ένας Γιάνκης στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου”. Το βιβλίο από το οποία άρχισαν όλα, αιώνες πριν.
Στο πρόσωπό του ήταν χαραγμένο ένα χαμόγελο. Ήταν ένα ειρωνικό χαμόγελο. Ήταν το χαμόγελο της Γνώσης. Το χαμόγελο που σχηματίστηκε όταν έκανε την τελευταία του σκέψη. Ότι τούτη τη νύχτα, μετά από μια ζωή και αμέτρητα βιβλία, ήξερε απείρως λιγότερα πράγματα από τη νύχτα που είχε διαβάσει το πρώτο βιβλίο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου